Dla autorów

ZASADY WYDAWNICZE KWARTALNIKA HISTORII KULTURY MATERIALNEJ

 

            Redakcja „Kwartalnika Historii Kultury Materialnej” zwraca się do wszystkich autorów, którzy zamierzają publikować teksty na łamach czasopisma o zastosowanie się do nowych zasad wydawniczych, obowiązujących w Kwartalniku od nr 3/2018. Zmiany poniższe związane są z dostosowaniem do nowych ram parametryzacji czasopism naukowych.

            Redakcja zastrzega sobie prawo do odsyłania ich do autorów, którzy nie stosują poniższych zasad, z prośbą o spełnienie tego wymogu.

            Redakcja zastrzega sobie prawo do wprowadzania w tekście poprawek stylistycznych i formalnych zgodnych z zasadami języka polskiego i edytorstwa.

            Redakcja zastrzega sobie prawo do odmowy publikacji artykułu, który nie spełnia norm formalnych lub w przypadku negatywnych recenzji merytorycznych.

            Redakcja dopuszcza publikację w języku angielskim pod warunkiem przesłania tekstu przygotowanego bądź adjustowanego przez certyfikowanego tłumacza.

            Redakcja Kwartalnika Historii Kultury Materialnej korzysta ze standardów etycznych zgodnych z wytycznymi Comittee on Publication Ethics (COPE) https://publicationethics.org/resources. Opis jak i zasady postępowania dostępne są na pod linkiem: https://publicationethics.org/files/Full%20set%20of%20Polish%20flowcharts.pdf .

 ZASADY OGÓLNE

            Tekst należy dostarczyć drogą elektroniczną na adres mailowy: Ten adres pocztowy jest chroniony przed spamowaniem. Aby go zobaczyć, konieczne jest włączenie obsługi JavaScript., lub na innym nośniku cyfrowym np. płyta CD. Wszystkie części składowe tekstu przekazywane Redakcji (tekst, tabele, podpisy pod ryciny, ryciny, streszczenie, słowa kluczowe) powinny zaczynać się od nowej strony lub stanowić osobne pliki.

            Teksty niekompletne, bez bibliografii, streszczenia, podpisów pod ryciny i tytułów tabel oraz nie dostosowane do poniższych wytycznych, nie będą dopuszczone do dalszych etapów procesu recenzyjnego.

            Dostarczony tekst powinien być zapisany w formacie doc., docx., lub innym obsługiwanym przez Microsoft Word, czcionką Times New Roman, wielkość liter 12 pkt., interlinia 1,5 wiersza, liczba znaków na stronie ok. 1800. Prosimy o nieużywanie pogrubień oraz spacji do rozmieszczania i wyrównywania tekstu.

 SŁOWA KLUCZOWE

            Po tytule artykułu należy umieścić od pięciu do siedmiu słów kluczowych w języku polskim i angielskim.

Przykład:

Słowa kluczowe: Janowiec, miasto, źródła, archeologia, nowożytność

Key words: Janowiec, city, sources, archaeology, modern age

 

 AFILIACJA I ADRES AUTORA LUB AUTORÓW

            Prosimy podawać tylko jedną afiliację autora wraz z adresem do korespondencji i mailem, a w przypadku jej braku – jedynie adres do korespondencji. Dane te należy zamieścić na zakończenie tekstu, przed bibliografią, po lewej stronie. Każdy z autorów zobowiązany jest do podania indywidualnego numeru ORCID – Open Researcher and Contributor ID (jest to warunek przyjęcia tekstu do druku).

 TEKST

            Wszystkie cytaty, zarówno w języku polskim, jak i obcym, ująć należy w cudzysłów;

- cytat w cytacie oznacza się cudzysłowem francuskim (‹‹cytat przykładowy››);

- kursywa jest zarezerwowana dla tytułów źródeł i opracowań wydanych drukiem oraz dla pojedynczych nie przyswojonych polszczyźnie wyrażeń, zwrotów i terminów obcojęzycznych, nie będących cytatami (np. sensu strictolast but not least itp.);

- odsyłacze do przypisów umieszcza się przed kropką kończącą zdanie, wyłączając przypadki, w których stanowi ona część skrótu (r., w., etc., itd., itp.), lub przed przecinkiem wewnątrz zdania;

- w tekście należy stosować skróty konwencjonalne, takie jak: np., m.in., tj., tzn., ok., etc., r., w., itp., itd. oraz skrócone oznaczenia jednostek miar, rzędów wielkości i walut, wyłączając przypadki, w których skracane w ten sposób wyrażenia lub słowa występują na początku zdania;

- nazwy miesięcy oraz dekady należy określać słownie (styczeń, luty, lata dwudzieste itd.).

 STRESZCZENIE

            Do artykułów przeznaczonych do publikacji w działach „Studia i Materiały” oraz „Komunikaty Naukowe” należy dołączyć streszczenie o objętości 1500–2700 znaków, które będzie tłumaczone i publikowane w języku angielskim.

 BIBLIOGRAFIA

            Na końcu tekstu należy zamieścić wykaz cytowanych źródeł i piśmiennictwa przedmiotu w porządku alfabetycznym, w dwóch działach: źródła archiwalne oraz źródła i opracowania publikowane. Każda pozycja wykazu stanowi rozwinięcie zapisu skróconego zastosowanego w przypisach.

Przykład:

Źródła archiwalne

AAP [Archiwum Archidiecezjalne w Poznaniu], AC [Acta Causarum], sygn.143,145.

AGAD [Archiwum Główne Akt Dawnych w  Warszawie], ASK [Archiwum Skarbu Koronnego], dział  XLVI, sygn. 103d.

AMW [Archiwum Państwowe m.st. Warszawy i woj. warszawskiego], WTD [Warszawskie Towarzystwo Dobroczynności], sygn.459.     

AP Gdańsk [Archiwum Państwowe w Gdańsku], AME [Archiwum Miasta Elbląga, 369,1], sygn. 2402, 2938.

B. Oss. [Biblioteka Zakładu Narodowego  im. Ossolińskich we  Wrocławiu], rkps 43.

Źródła i opracowania publikowane (monografie, artykuły w czasopismach, seriach wydawniczych lub pracach zbiorowych)

Akta. 1951. Akta do dziejów Polski na morzu, wyd. W. Czapliński, t. VII 1632–1648, cz. I, Gdańsk.

Civitas. 2002. Civitas et villa. Miasto i wieś w średniowiecznej Europie Środkowej, red. C. Buśko i in., Warszawa-Praha.

Das Ausgabebuch. 1911. Das Ausgabebuch des Marienburger Hauskomturs für die Jahre 1410-1420, wyd. W. Ziesemer, Königsberg.

Długosz Jan. 1864. Liber beneficiorum Diocesis cracoviensis, wyd. A. Przeździecki, t. II, Kraków.

Gumowski Marian. 1961. Dzieje mennicy toruńskiej, Toruń.

Lustracja. 1961. Lustracja województwa pomorskiego, wyd. S. Hoszowski, Gdańsk.

Radziwiłł Albrycht Stanisław. 1980. Pamiętnik o dziejach w Polsce. Tom 1 1632-1636, wyd. A. Przyboś, R. Żelewski, Warszawa.

Samsonowicz Henryk. 2002. Wiejskość osad miejskich w późnym średniowieczu, [w:] Civitas et villa. Miasto i wieś w średniowiecznej Europie Środkowej, red. C. Buśko i in., Warszawa-Praha, s. 13-16.

Suchodolski Stanisław. 1997. Magia czy roztargnienie? Kilka uwag o tak zwanych drobnych znaleziskach monet, Archaeologia Historica Polona, t. 5, red. J. Olczak, Toruń, s. 193–201.

Wyrobisz Andrze.j 1964a. Solec nad Wisłą. Historia małopolskiego miasteczka, „Kwartalnik Historii Kultury Materialnej”, R. XII, nr 1, s. 19–26.

Wyrobisz Andrze.j 1964b. Inwentarz miasta Solca z 1787 roku, Studia z dziejów rzemiosła i przemysłu, t. 4, red. Z. Kamieńska, Wrocław, s. 163–223.

 

        W przypadku publikacji książkowych polskich, w pełnych opisach bibliograficznych poza autorem i tytułem, względnie tytułem i nazwiskiem wydawcy lub redaktora tomu albo pracy zbiorowej (zawsze w mianowniku), należy podać miejsce i rok wydania;

- w przypadku wydawnictw obcych, poza w/w informacjami w zależności od zwyczajów edytorskich danego kraju należy podać albo miejsce i datę wydania, albo nazwę wydawnictwa i rok wydania;

- kolejne publikacje tego samego autora wydane w tym samym roku należy oznaczyć po roku wydania kolejnymi literami alfabetu;

- wszystkie tytuły prac zbiorowych i artykułów należy pisać kursywą (poza pracami jeszcze nie opublikowanymi, np. będącymi w druku);

- przed tytułem prac zbiorowych należy wstawiać [w:];

- nazwiska redaktora (redaktorów) prac zbiorowych zapisywać należy po tytule lub konkretnym tomie;

- przed oznaczeniami cyfrowymi tomu, rocznika, numeru, zeszytu lub strony należy wstawiać odpowiednie skróty: t., R., nr, z., s.;

- tytuły prac niepublikowanych (maszynopisów) należy ujmować w cudzysłów, podać miejsce i rok powstania oraz opatrzyć informacją o miejscu archiwizacji;

- czasopisma oznacza się cudzysłowem i nie podaje miejsca wydania;

- na końcu zapisu bibliograficznego stawia się kropkę.

 PRZYPISY

            Stosować należy przypisy dolne, czcionką Times New Roman, wielkość liter 10 pkt., interlinia 1 wiersz, z wcięciem 1 tabulator;

- we wszystkich cytowaniach stosować należy zapis skrócony, odsyłający do konkretnej pozycji zamieszczonej w bibliografii;

- zapis skrócony publikacji składa się z nazwiska oraz inicjału imienia autora lub autorów, w publikacjach źródłowych lub zbiorowych z pierwszego rzeczownika tytułu, a następnie z daty wydania i cytowanych stron. 

Przykład:

1 Gumowski M. 1961, s. 33-42.

2 Lustracja 1961, s. 104.

3 Tamże, s. 52-54.

4 AAP, AC, sygn. 145, k. 11r – 12v.

5 Suchodolski S. 1997, s. 197-199.

6 AGAD, ASK,  dz. XLVI, sygn. 103,. k.2v; AMW, WTD, sygn. 459, s. 11.

7 Akta 1951, s. 145-159.

8 Wyrobisz A. 1964a, s. 20; tenże 1964b, s. 167.          

9 B.Oss, rkps 43, k. 25r.

10 AP Gdańsk, AME, sygn. 2402, k 461r – 463r.

11 Samsonowicz H. 2002, s. 14.

12 Das Ausgabebuch 1911, s. 171.

 RYCINY

            Wszystkie ilustracje, tj. rysunki, mapy, fotografie, tablice, wykresy itp. traktuje się jako ryciny, przyjmując dla nich wspólną, ciągłą numerację. Winny być one zamieszczone i cytowane w tekście w kolejności od 1 do x;

 - tabele należy opatrzyć odrębną numeracją, a ich tytuły zamieścić w oddzielnym pliku WORD;

- rycin nie należy wklejać w tekst, powinny być zapisane w osobnych plikach w formacie TIFF lub JPG. Minimalna jakość 300 dpi, wielkość dowolna (będzie dostosowywana do tekstu oraz do wymiarów szpalty);

- jeśli rycina stanowi reprodukcję z innej pracy, w podpisie należy powołać się na publikację, z której ją zaczerpnięto, stosując identyczną zasadę jej zapisu, jak przy cytowaniu pracy w tekście głównym;

- na końcu podpisu pod rycinę należy podać autora rysunku lub fotografii;

- wszystkie mapy, plany itp. należy zawsze orientować północą ku górze strony;

- podpisy pod ryciny należy zamieścić w oddzielnym pliku WORD, czcionką Times New Roman, wielkość liter 12 pkt., interlinia 1,5, numerowane cyframi arabskimi.